Залатая, асенняя раніца...
Опубликовал: Admin
7-10-2020, 04:26
Просмотров: 1441
Комментарии: 0
Залатая, асенняя раніца!
Хараством ты на свеце адна.
Сонца ў пушчы глыбокай купаецца
I ніяк не дастане да дна...

Мітусіцца лісцё па аселіцы,
Як дзвіна матылькоў-мітульгі.
І узвее яна, і пасцеліцца,
Распаветрыцца на берагі.

А яны, берагі беражыстыя,
Не стрымаюць асенні напеў.
І ліецца, віецца сукрысты ён,
I разгортваецца каля дрэў.

Прытулі, прыхіні на апошняе
I згадай гэты дзень залаты,
Што над пушчай, згалелымі пожнямі
Рассыпаў залатыя лісты.

Рассыпаў і раскідваў прыгоршчамі
На акрасу, на жаль, на ўспамін.
Развітальная хвіля найгоршая,
Яна можа і сэрца спаліць.

Не бядуй, не гаруй - пад цяжарамі
Мне не йсці, шчасця ў іх не шукаць,
З-за балота мігціць, за выгарамі
Прамяніцца пярэстая гаць.

Не гаруй! Ты дарэмна заплакала:
Я прыйду, я вярнуся ізноў.
Лёс для ўсіх не бывае аднакавы,
Як для тых засмучоных лістоў.

Залатая, асенняя раніца!
З хараством, з пекнатою - бывай!
Ужо сонца за пушчу хаваецца,
Кармазынам гарыць небакрай...

1922
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Другие новости по теме:
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.