ДЗЯЛЬБА СЕНАКОСУ
Опубликовал: Admin
7-10-2020, 04:20
Просмотров: 581
Комментарии: 0
Аж дрыжыць сяло ад крыку —
Гэта дзеляць сенакос,
Дык сабраўся сход вялікі,—
Дай і я ўваткну свой нос.
Можа, й мне дадуць кусочак,
Хай хоць будзе асака,
Бо кароўка ж сена хоча,
Сам хачу я малака.
Падыходжу, чую — сварка,
Ўсё мацнеюць галасы.
Гэта Ясь грызецца з Маркам,—
Вось паскусваюць насы.
— Каб цябе ўзяла вяроўка!
Ну, каму ж ты аддасі?
Адзін конік ды кароўка...
Хіба сам мо паясі?
— Дык табе мо толькі трэба,
Што ў цябе кароў штук пяць?
Я за сена куплю хлеба,
У цябе ж буду купляць.
— Будзеш, мусіць, піскулянтам?
— Спекулянт, ды не кулак,—
Умяшаўся і Сцяпан там.
Ён, бач, Марку быў сваяк.
Вось забрала і Вінцэся —
Ён камечыць кулакі;
Так, як пеўні — ну, фацэся!
Падарваў я з іх бакі:
З кулакамі лезуць к носу,
Што ні слова, дык і «маць»,—
Ўжо не трэба й сенакосу —
Дай пярэбрыну зламаць.
Стала ўсім тут не да смеху —
Ў бойку лезе паўсяла,
Ясь вось Марку як заехаў,
Аж «смятана» пацякла,
А Сцяпан тут зараз Ясю
Размахнуўся ды — бабах!
Гэтаксама нос расквасіў,
Сам дастаўшы па зубах.
Я са сходу жвава ходу,
Не схацеў і малака:
Лепш ні мёду, ні смуроду,
Ні па носе кулака.

1923
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Другие новости по теме:
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.