Цудоўная знаходка
Опубликовал: Admin
7-10-2020, 04:26
Просмотров: 851
Комментарии: 0
Не далёка і не блізка,
не высока і не нізка

адбылася дзея гэта
у пачатку самым лета.

Летні дзень такі прыгожы!
Хто у хаце ўседзець можа?

Дзеці ўсе на панадворку.
Іх вясёлыя гаворкі,

смех і песні чутны вокал,
узлятаюць пад аблокі.

Паспявалі, падурэлі,
пагулялі, пасядзелі.

Але ў вёсцы ўсё знаёма.
- Пойдзем, хлопцы,
лепш на Кромань! -

Кромань - возера лясное.
А прыгожае якое!

Я спрачацца не бяруся, -
шмат азёр на Беларусі,

але лепшае, чым Кромань,
мне, па праўдзе, невядома...

Як сказалі, так зрабілі,
узняліся, як на крыллі,

і пайшлі лясной дарожкай
іх няўрымслівыя ножкі.

Бор пачуў знаёмы гоман.
У бары яны як дома.

Ідучы, спаткалі зайца,
пачалі за зайцам гнацца.

Ды здагнаць яго не вельмі:
ён уцёк адразу ў ельнік.

Мільганула і вавёрка.
Ушчыналі з ёй гаворку:

і прасілі, і гукалі,
і махалі ёй рукамі, -

а яна сядзіць на месцы
і нібы з хлапцоў смяецца.

Дзяцел толькі глянуў скоса,
адляцеў за пару сосен

і пачаў «тук-тук» нанова.
Вось і ўся яго размова!

Так да возера і выйшлі.
А на возеры - зацішна.

Распранаючыся з ходу,
хлопцы ўсе палезлі ў воду.

Паляцелі ў неба пырскі
ў залатым праменні бліскаць.

Хлопцы ўсе наперагонкі,
хто «вінтом», хто «на сажонкі».

Хто на дно нырцуе змаху,
роўна з рыбкамі без страху.

А вада як шкло прызрыста,
ў ёй пабачыш ты ўсё чыста:

ў ёй каменьчык нават кожны
ў глыбіні разгледзець можна.

Хлопец там адзін угледзеў
ключык з золата ці з медзі,

што ляжаў на дне азёрным
больш да зорачкі падобны.

Зноў нырнуў ён. Пад вадою
ухапіў той ключ рукою,

а пасля, узняўшы ўгору,
да сяброў сваіх гаворыць:

- Хлопцы, хлопцы! Ключык маю!
Гляньце, пекната якая! -

Ключык зіхаціць на сонцы.
Падплылі адразу хлопцы:

- Ды такога век не ўбачыш,
старажытны ён, няйначай!

Дзве бародкі ў ім з насечкай,
зверху - постаць чалавечка.

Сапраўды, ключоў нямала,
а такога не бывала! -

Іх кароткая размова
прывяла да думкі новай:

«Ключык мы ў руках трымаем,
а замка пакуль не маем!

Пашукаць яшчэ нам варта!»
Заняліся ўсе упарта

новым пошукам яны там
на пясочку перамытым.

У вадзіцы кожны камень
перамацалі рукамі.

Ментузы усе і ракі
паўцякалі, небаракі,

і дзівіліся страшэнна:
«Гэта ловяць нас, напэўна!»

Тут адзін і крыкнуў хлопец:
- Вам шукаць, браточкі, хопіць!

Што знайшоў, і сам не знаю!
Можа, скрынка там якая,

можа, неякі куфэрак, -
даставаць нам трэба неяк! -

Паглядзелі зверху - праўда!
Век яго не адшукаў бы,

бо на ім пясок намыты,
ён пяском увесь закрыты,

толькі бок адзін куфэрка
серабрыцца, як люстэрка.

На куфэрку - ручка з медзі,
зверху ручку ўбачыш ледзьве.

Хоць вялікая удача,
не малая і задача:

як дастаць адтуль куфэрак,
выцягнуць яго на бераг?

Ды зрабілі хлопцы з толкам,
абышліся без вяроўкі:

паяскі свае сабралі,
у адзін усе звязалі,

а пасля ўсё тыя ж ручкі
да куфэрачнае ручкі

спрытна пояс прычапілі,
ўсё зрабілі, што ў іх сіле.

Пачалі цягнуць памалу,
паяскі каб не парвала.

Заспяваў адзін уголас,
каб дужэй цягнулі пояс:

«Раз - два,
яшчэ раз!
Хопіць сілы,
хлопцы, ў нас!
Раз - два,
яшчэ раз!
Не парвіся,
віты пас!»

А куфэрак па пясочку
ўсё ідзе за паясочкам.

І прыйшоў на самы бераг,
дзе хлапцы стаялі ў шэраг.

Тут яго памылі чыста,
селі з ім пад дуб вячысты.

Падалася добра справа!
Што ў куфэрку, вось цікава!

Можа, шапка-невідзімка?
Самабойная дубінка?

Ці настольнік самабраны?
Ці кілім самалятальны?

Хто зрабіў куфэрак гэты
і чаму схаваў ад свету?

Можа, ехаў хто на чоўне,
перакінуўся раптоўна,

сам і выплыў, можа, неяк,
а на дно пайшоў куфэрак?

Лепш сваім пабачыць вокам,
што ляжала так глыбока.

Хлопец быў адзін старэйшы,
і дужэйшы, і смялейшы.

Ключ уставіў у замок ён.
Хлопцы ўсе наўкол замоўклі.

Павярнуў ключом ён двойчы.
Аж гараць у хлопцаў вочы.

Века ён падняў рукою,
а пад ім адной сям'ёю

сабраліся, як на тое,
казачныя ўсе героі:

з нашых казак, з нашых баек,
падлічыць усіх няма як.

Барсукі тут і вавёркі
з вожыкам вядуць гаворкі.

Тут і зайцы, і лісіцы,
Усё, што толькі ў сне прысніцца.

Вось у гэтай самай хвілі
хлопцы ўсе загаманілі:

- На ключы дзядок знаёмы!
Гэта Бай усім вядомы!

Скарбам ён сваім паможа
казак шмат стварыць прыгожых.

Будуць весці зноў гаворкі
і лісіцы, і вавёркі.

Заспяваюць птушкі хорам,
пойдуць хвалі праз азёры.

Навядзе парадкі вожык
на дарожках, ля дарожак.

З барабанам пойдуць зайцы,
каб смялей з ваўком змагацца.

Ўсе быліцы-небыліцы
прынясе да нас лісіца...

Гэта дасць праз час кароткі
ім цудоўная знаходка.
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь. Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Другие новости по теме:
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.